Foto: Shutterstock
Een grootschalige Deense cohortstudie analyseert de vergelijkende effectiviteit van natrium-glucose-cotransporter-2-remmers (SGLT-2) en glucagon-like peptide-1-receptoragonisten (GLP-1) op voetzorggerelateerde complicaties bij patiënten met type 2-diabetes. Het onderzoek maakt gebruik van gegevens van meer dan 84.000 volwassenen over een periode van tien jaar, van 2013 tot 2023. De resultaten tonen een incidentie van diabetische voetaandoeningen van 10,8% bij patiënten die SGLT-2-remmers gebruiken, tegenover 12% in de groep die werd behandeld met GLP-1-agonisten na zes jaar follow-up. Dit bescheiden verschil is voornamelijk toe te schrijven aan een lagere incidentie van perifere neuropathieën in de onderste ledematen. Tegelijkertijd blijven de percentages huidulceraties, chirurgische amputaties en perifere arteriële vaataandoeningen globaal vergelijkbaar tussen beide farmacologische groepen. De auteurs merken wel op dat factoren zoals het frequent stopzetten van behandelingen, wijzigingen in therapeutische protocollen of verschillen in klinische opvolging de robuustheid van deze bevindingen kunnen beïnvloeden. Ondanks deze onzekerheden ondersteunen de gegevens de hypothese dat deze medicijnklassen beschermende effecten bieden die verder reiken dan louter glykemische controle. De studie levert daarmee waardevolle handvatten voor het sturen van klinische beslissingen bij patiënten met een verhoogd risico op neurologische voetcomplicaties. Door deze parameters te integreren, kunnen clinici degeneratieve complicaties van type 2-diabetes beter voorkomen. Toekomstig onderzoek zal moeten uitwijzen of één van beide middelen in specifieke klinische contexten daadwerkelijk superieur is aan het andere.
Delen via e-mail